اونی که می خواستم عهدشو شکستو

به پای عشق جدید نشستو

چش روی ارزوم همیشه بست و

پشت مه پنجرمون رها شد

اونی که می خواستم مث اشک چکیدو

تو طول راه یهو یکی را دیدو

صدای از ما بهترو شنیدو

به خاطر هیچی ازم جدا شد

اونی که می خواستم دل ما را بردو

تو راه که می رفت به یکی سپردو

تو خاطرش خاطره ی ما مردو

یکی دیگه تو رویاهاش خدا شد

اونی که می خواستم دل ازم بریدو

بین گلا یه گل تازه چیدو

به اونی که دلش می خواست رسیدو

مثل تموم مردا بی وفا شد

اونی که می خواستم زود ازم گذشتو

یه روزی رفت و دیگه برنگشتو

منکر مجنون شد و کوه و دشت و

منکر عشق و بودن با ما شد

اونی که می خواستم زیر قولش زدو

با یکی دیگه پیش من اومدو

به خاطر اون به ما گفتش بدو

عزیزتر از دیروز و از حالا شد

اونی که می خواستم شدش از ما سردو

پیغام دادش که دیگه برنگردو

بد بودن ما را بهونه کردو

غیبش زد و یه دفعه کیمیا شد

اونی که می خواستم ما را بد شناخت و

هستی شو پیش یکی دیگه باخت و

قصر من و با یکی دیگه ساخت و

شکر خدا باز ولی پادشاه شد

اونی که می خواستم منو داد به بادو

رفت پیش اونی کسی که دلش می خوادو

زد زیر عشقش تا یادش نیادو

اسم منم جز ادم بدا شد

اونی که می خواستم منو زد کنارو

خزونشو یه جوری کرد بهارو

قایم شدش تو یه عالم غبارو

تقدیر ما مثل موهاش سیا شد

اونی که می خواستم اخرش گم شدو

بازیچه ی چشمای مردم شدو

وارد عشق صد و چندم شدو

توی خیال کس دیگه جا شد

اونی که می خواستم ولی انگار مده

مال همه یه جورایی گم شده

کاش از میون غبارا بیادو

بهم بگه هر چی می گی بیخوده

توی بد ترین جاها حساب کنیم.

معرفت

دوتا رفیق بودن یکی ابادانی یکی تهرانی. ابادانیه اسمش ممد بود و تهرانیه اسمش علی.اینا تو خدمت با هم خیلی جور بودن.طوری که اگه دو ساعت همدیگه رو نمی دیدن نگران حال هم دیگه می شدن.می گذره و دو سال خدمت اینا تموم می شه دم درهمون پادگان که می خوان با هم خداحافظی کنن تهرانیه به ابادانیه می گه ممد خدمت ما تموم شد رفاقت ما تموم نمی شه هر موقع کار خوب خواستی بیا تهران .ابادانیه بهش میگه من پول و پله ندارم ولی هر وقت زن خوب خواستی بیا ابادان.من برات زن می گیرم.

می گذره ویک سال بعد تهرانیه هوس زن گرفتن میکنه.میره ابادان دنبال خونه ی رفیقش می گرده می بینه یه خونه ی فقیرونست و تشکیلاتی نداره.

در میزنه و ممد میاد دم در .سلام و احوالپرسی و یک هفته تحویل گرم و یک هفته مهمون نوازی.

بعد یک هفته علی به ممد میگه مگه قرار نبود برام زن بگیری .ابادانیه میگه چرا. میگه پس برام زن بگیر.

ابادانیه میره تو دوست و فامیل و رفقا واشناها میگرده ولی تهرانیه نمی پسنده.

تهرانیه داره در خونه ی ابادانیه باهاش خداحافظی می کنه که در همین حین دختری از همسایگی خونه ی ابادانیه میاد میره خونه ی ابادانیه.دختری خوشکل نجیب سنگین.

تهرانیه میگه ممد من اینو می خوام.بهش میگه باشه.

میره با خوانواده ها و دختره صحبت می کنه و بدون اینکه تهرانیه بفهمه دستشون و می ذاره تو دست هم و می فرستتشون تهران.

می گذره و ابادانیه معتاد می شه.مامانش بهش میگه زنت و که دادی رفت لااقل برو ببین رفیقت بهت کار می ده .

می ره تهران و دنبال خونه ی رفیقش می گرده.تا خونش و پیدا می کنه.می بینه تجملاتی و دم و دستگاهی داره خونش.

در میزنه رفیقش گوشی(ایفون) را برمی داره .میگه منم ممد.میگه نمی شناسم.خلاصه چند بار زنگ میزنه و رفیقش درش و باز نمی کنه.

میره تو پارک رو به روی خونه ی رفیقش می شینه.می بینه چند تا ادم که قیافشون شبیه دزداست دارن میرن به طرفش.با خودش میگه من پولم و بهشون میدم ولی کتکشون را نمی خورم.وقتی اون سه نفر بهش می رسن میگه من فقط پول برگشت با قطار را دارم اونم واسه شما.دزدا که دلشون به حالش میسوزه یه کم بهش پول می دن و میگن این پولیه که همین حالا دزدیدیم.

پول و میگیره و میره یه دست کت وشلوار می گیره و با خودش میگه میرم خونه و به مامانم میگم رفیقم بهم کار داد من قبول نکردم.

وقتی داره میره سوار قطار بشه زنی سوار ماشین براش بوق میزنه و بهش میگه من از تو خوشم اومده بیا واسم کار کن.ابادانیه میگه من ادم ساده ایم زیادم گول خوردم تو دیگه اذیتم نکن.

خلاصه قبول می کنه و می ره واسه زنه کار می کنه .بعد یه خرده وقت دختر زنه را میگیره.

یه روز زنش بهش میگه من امشب یه مجلس شراب خوری دعوتم.با هم میرن اونجا.

می بینه رفیقش و نامزد سابقش هم اونجا هستن.

میگه ساقی اول من .میگن خب بگو.میگه بزنید به سلامتی اون رفیقی که قول داد و به قولش عمل نکرد.همه می زنن.میگه پیک دوم را بزنید به سلامتی اون سه تا دزدی که بهم پول دادن.همه می زنن.میگه پیک سوم را بزنید به سلامتی اون زنی که بهم کار دادو اون دختری که زنم شد.دوباره همه می زنن.

خب همه ی اینا را به رفیقش زده بود دیگه.رفیقشم میگه ساقی دوم من.همه میگن بگو.

امروز که محتاج توام جای تو خالیست فردا که به سراغم ایی دیگر نفسی نیست

در من اثری نیست در خانه کسی نیست در من نفسی نیست

امدم در اینه تا بگیرم خبر از خود اما دیدم در اینه هم جز تو کسی نیست

سیاهی غربت

غم اشنایی

فراق یار

دوستی خاله خرسه

کودکی های من

جوانی های تو

گل های من

خارهای تو

همه و همه یه چیزی را میگن ان هم (عشق هدیه است.)

هدیه ام را بپذیر

ای همه بود و نبودم ای همه تار و پودم

ای تو ارزوی قلبم کاشکی عاشقت نبودم

به تو عادت کرده بودم مثل گلبرگی به شبنم

مثل عاشقی به غربت کاشکی عاشقت نبودم

من دوست دارم ان چشمانت ان چشمان دل افروزت را

روزی که تو اومدی به دنیا

جمعی به تو خندان و تو بودی گریان

کاری بکن ای دوست که وقت رفتن

جمعی به تو گریان و تو باشی خندان

ان روز که در غروب دل تنگی ام جدا شدی من کاسه ای از اشک چشمانم بدرقه ی راهت کردم ودرجیب کوچک ساکت شاخه گل کوچکی گذاشتم تو اگر چشمت به ان افتاد به رسم طبیعت به بهار برگرد. من منتظرم منتظر تا با قلبی صاف و دلی روشن برگردی و بدانی محبت سرابی نیست

به نام ان که اشک را سردار عشق افرید.

و ان گاه که پرستوهای مهاجر رو به سوی عشق بال گشودند و در ان فرصتی که سپیدی چشمانت سیاهی سوگ را فراموش کرده خواستم به تو بگویم دوستت دارم.

بارها و بارها اومدم در انتها فهمیدم که تو مسافری

.

قربان سکوت سرد بی کسی ات.

وانگاه که سکوت سرد بی کسی ات سراسر وجودم را در با تو بودن ها غرق کرد.تو به من نگریستی و در ان روزها که برایت از باغهای بی برگی شاخه از صداقت اوردم تو قبول نکردی و در ان لحظه که سکوت را به فریاد چشمانت هدیه دادم تو در برابر سکوتم فریاد زدی و در ان لحظه که خاطراتم را برای شادی هایت هدیه اوردم کوه لرزید و ابر گریست و اسمان غرش کرد ولی تو نشستی و مرا در اغوش نکشیدی.